Eski Anadolu uygarlıklarından Hattilere ait bir eser olan “Hitit Güneşi”, 1973’te, Vedat Dalokay’ın Belediye Başkanlığı döneminde Ankara’nın ilk amblemi olarak seçildi. O günden bugüne elli yıldır Ankara’nın amblemi üzerine kopartılan fırtınalar, bir başkentin kendisini temsil edecek amblemden yoksun kalmasına kadar getirmiştir süreci.
Yeni nesil kahvecilik, mahalledeki butik dükkanların hızla artması derken kahveyi artık modern dünyanın dönmesine katkı sunan bir içecek olarak tanımlamak sanıyorum abartılı olmaz. Peki kahvenin arkasındaki bilimi, tekniği ve emeği kimler merak ediyor? Bu yazıda biraz buna bakacağız.
Burada olan hadise bir kültür inşasıdır; katılımcılık kültürü, ortak akıl kültürü. Kent konseyinin iyi yanı o oldu çünkü o kültür yıpranmıştı ve bir araya gelmeye çok ihtiyaç vardı. Farklı kesimlerden kurumların bir araya gelmesi çok önemliydi.
Geniş kadrolu, farklı meslek ve uğraş alanlarını temsil eden üyelerden oluşan kent konseyinin tek ortak paydası Ankara. Bu anlamda AKK ayrıcalıklı bir yapı değil, içe dönük kapalı bir yapı değil, Ankara dışında da başka bir gündemi yok.
Ankara’da 25 sene sonra belediye başkanı değişti. Büyükşehir belediye meclisinde çoğunluk olanlar, Türkiye’de iktidar ancak kentte muhalefet. Belediye meclisinde sağlıklı bir tartışma ortamı yok, kent sorunları değerlendirilemiyor. Peki kentin gerçek sorunları hangi platformda tartışılacak? Ankara Kent Konseyi hakkıyla kurulursa işte bu beklentiyi karşılayacağını öngördük.
Kentin seçilmiş belediye başkanı bu iklime itibar etmemiş olsa konuştuklarımızın hiçbir anlamı olmazdı. Bugün Ankara’da birbiriyle hiç karşılaşmamış insanların aynı masada toplanma nedeni günü kurtarma endişesi değil kentin geleceğini kurtarma endişesidir.
Adalet Ağaoğlu İlbank Bloklarında yaşarken, Polonya Elçiliğinin bahçesini görüyor evinden ve o Elçilik bahçesinde bir binanın çatısını çok seviyor, sadece o çatıyı görmek bile onu çok iyi hissettiriyor ve hep o orda olsun istiyor. Yaz Sonu romanında bunu Nevin’e söyletiyor; “insan yok olmak istemiyor, insan yaşadığı yerlerin yok olmasını istemiyor.”
Önümde hayat üstümde waikiki…
LC Waikiki reklamı ile tanıdığımız ve sesine hayran kaldığımız Ankaralı genç bir caz sanatçısı Eylül Ergül.
Bauhaus’un hedefi, özgürlükçü ve yeni bir dünya görüşüyle sanat ile seri üretimin bir arada yapılabileceğini göstermekti ve Bauhaus bütün dünyada birçok tatbiki güzel sanatlar okullarının kurulmasına örnek teşkil etti. Ayrancı semti sanat atölyeleri, sanatçıları, yazarlarıyla zengin bir mahalle kültürüne sahip. Aslında herkesin özgürce sanatını ortaya koyduğu küçük bir Bauhause fikri mahallemizde mevcut. Kim bilir belki ileride tüm bunların aynı çatı altında toplanıp, tartışıldığı bir yer oluşur. Van Der Rohe’nin söylediği gibi “Bauhaus bir fikirdi aslında…”
1925 yılında Alman Federal Devleti’nin büyükelçiliği Ankara’ya taşınınca büyükelçilik çalışanlarının çocuklarının eğitim hayatlarını devam ettirebilmeleri için okul arayışı başlar. 1930’dan önce bazı ebeveynler çocukların eğitimi için okul izni olmayan özel bir “Alman Okul Çevresi” kurarlar. Okul eğitimine “Alman Okulu Ankara” adıyla ve 26 öğrencisi ile 15 Ekim 1952’de başlayabilir. Dersler, Alman Büyükelçiliği binasındaki bahçıvan evinin bitişiğindeki bir binada yapılır.
