Farabi Sokak’ta bulunan adı gibi gerçek ve doğal bir işletme burası. Zaten “Kantin’’ kelimesini görünce, öğrencilik yıllarımızın, uğrak yeri olan kantinleri gülümseyerek hatırlıyoruz. Anıl Hanım’ın ‘kantinini’ görünce de aynı şey oldu; samimiyet ve geçmiş.
Semtte dayanışma ağlarının olması anlamlı. Kadınlar kendini güvende hissetmeli. Ben de kadınların özgür ve mutlu olduğu bir kentte yaşamak isterim.
Kentlerden maalesef ne kadınlar ne çocuklar ne de erkekler eşit şekilde yararlanamıyor. Bunun en önemli nedeni insan odaklı düşünmemek. Kadınlar açısından ise maalesef genel olarak kentlerimizi çok güvenli bulmuyorum.
Ayrancı’nın beş mahallesini 13 süpürgeciyle süpürüyoruz. Bölgenin en büyük sorunu kağıt toplayıcıları ve büyük marketler. En kirli bölge Güvenlik Caddesi, en temizi Aziziye Mahallesi. En büyük yardımcımız ise muhtarlarımız.
Türkiye’nin yeni Millet Meclisi’nin kanatları altında adeta özenle korunan, kimliği meçhul bir Ankara Villası dikkat çekmektedir. Villa,1960 öncesini bilenlerce Koraltan’ın Evi, 1960 sonrasını yaşayanlarca da Halkevleri Genel Merkezi olarak hatırlanır.
Kadın muhtarlara tanımlanmış alanla yetinmeyerek mahalleliyle ilişkilenmek önemli. Kadın dostu bir mahalle oluşturma konusunda işbirliğine çok açık ve gönüllüyüz.
Ayrancı her şeye rağmen kadınlara güvenli bir alan yaratıyor; ulaşımıyla, sokak güvenliğiyle, sosyalleşme alanlarıyla, komşuluk hukukuyla, farklı yaş gruplarından, farklı konumlarda, koşullarda kadınlar pek çok yere göre burada daha rahat hissediyor.
Yasal görevimiz neredeyse tebligatla sınırlı ama biz gönlümüzü koyarak mahallede bir şeyler yapmaya çalışıyoruz.
Mahallemizin en önemli ihtiyaçlarından birisi belli bir yaş üstünün sosyalleşebileceği, sosyal aktiviteler yapabileceği alanlar, merkezler.
Kentlerden kadınlar ve çocukların eşit yararlandıklarını düşünmüyorum. Ekonomik ve sosyal eşitsizlik kentlere ve kent mekanlarına da sirayet ettiğinden toplumsal tüm eşitsizliklerin izini kentlerde de görebiliyoruz.
