Diyeceğim odur ki, bir yere kendimi koyamadım. Bahsettiğim mekânların çoğu artık yok, tanıştığım insanların bazıları kayıp, yine de onları bazen en küçük detayına kadar hatırladığıma ben de şaşırıyorum. Yaşadığım şehirlere şimdilerde gittiğimde tanıdık anıları arıyorum. Bulamayınca kendimi hep güvensiz hissediyorum. Biliyorum, her şey yerli yerinde dursa, tanıdık yerler, komşular hiç değişmese düşüncesi insanın yüreğinde duruyor.
Ayrancı’nın ilk ve tek anıt ağaç olma özelliği taşıyan Manolya ağacı Ankara Büyükşehir Belediyesinin gözetiminde.
Tüm mahalle sakinlerinin, ciğerlerinde ve göğüs kafeslerinde sessizce, bilmeden taşıdıkları ortak, yekpare duygunun bir parçası olarak buluyorum onu kendimde. Konuşmuyoruz ama yarım yamalak hatırladığımız eski, güçlü, derin bir yöntemle bunu paylaşıyoruz. Büyük kimsesizliği bölüşüyoruz.
Ayrancı semtinde yaşayan kuşları aktarmaya devam ediyorum.
Bu yazıda çıvgın, alaca ağaçkakan ve küçük karga ile seriye devam ediyoruz.
Mahalle kültürünün sürdüğü, Ayrancı’da bir organik/doğal ürün satış noktası: Köylü Dükkan.
Mesnevi Sokağı ile Kuzgun Sokağı köşesinde yer alan yeşil alan üzerine Mayıs ayında bir gecede inşa edilen çiçek büfesi bölge halkının itirazları üzerine kaldırıldı.
Bahçemdeki ağacı kesmek istiyorum diyen kesebilir mi? Sokaktaki ağaç eve gölge yapıyor diyen ağacı budayabilir mi? Ocak ya da Ağustos ayında ağaç budanır mı? Caddedeki ağacın yetkisi kimde, bahçedeki ağacın yetkisi kimde?
Sokak adlarında ben de merak gezdiririm. Gönlüm, adlandırmalar hep “karakterli” olsun ister. Yani özgün olsun, özellikli olsun, bir hikâyesi olsun. “Yerli” olsun – millî değil, sadece yerli! Mahalline mahsus olsun. Ayrancı’da bu bakımdan fazla talihli değiliz doğrusu…
Ulus Baker adında bir efsane dolaşır Ayrancı sokaklarında. Kıbrıslı Türk, filozof, sosyolog, yazar, çevirmen, ODTÜ öğretim üyesi. Yıllarca Ayrancı Meneviş Sokağı’nda yaşadı ve Temmuz 2007’de hayata gözlerini kapadı. Bu nedenle yaz gelince onu tanıyanların yüreğine bir ağırlık çöker. Komşumuz Ulus Baker’i ev halleri ile anıyoruz…
Mimari Sait Bektimur olan ve 1925 yılında yapımı tamamlanan, hatta bir ara Çekoslovakya Sefareti olarak da kullanılan Renda Köşkü, on yıllarca kaderine terk edilmiş, unutulmuş, unutturulmuş…
