Antakya’yı bir yıl içinde yeniden inşa edebilir miyiz? Hayır, on yılda da inşa edemeyiz, yüz yılda da. Antakyalılar elini taşın altına koymadıkça Antakya asla geri gelmeyecek, yerine başka bir “şehir” de gelmeyecek. Antakyalılar şehirlerini geri almadıkça, şehirdeki hakkını, şehir hakkını geri almadıkça Antakya geri gelmeyecek. Antakya’nın işte bu yüzden Antakyalıların dönmesine çok ama çok ihtiyacı var.
Planlama bir diyalog ortamıdır, plancının da görevi toplumsal aktörler arasında bir arabuluculuktur. Şu anda böyle bir durum yok. Şu anda planlama yok, prosedür olarak görülüyor sadece. Gerçek anlamda yapılmasına gerek de duyulmuyor.
Burada gerçekten kim için yapıldığı bile belli olmayan konutlar yapılacak. Kim yaşayacak burada, nasıl yaşayacak?
Hiçbir ekonomik ve sosyal arka planı yok bu fikrin.
Xirivella Belediye başkanı Michel Montaner, insanların beklentilerini daha iyi anlamak için çoğu gece davetli olduğu farklı bir aileyi evinde ziyaret ediyor. Masa sohbetinin belli bir konusu yok, laf lafı nasıl açarsa sohbet öyle ilerliyor.
Bir tiyatro, dekorsuz olur, ışıksız olur, kostümsüz olur hatta oyuncusuz bile olur ama seyircisiz olmaz. Biz tiyatro yaparken izleyicide bir anlık bile olsa bir düşünce yaratmak istiyoruz. Ayrancı’nın yıllar içinde bir tiyatro semtine dönüştüğünü rahatlıkla söyleyebiliriz. Tunalı’dakilerle birlikte bu civarda altı adet sahne ve bunun semtte bir karşılığı var.
Oturduğumuz apartmanların bahçeleri boş dururken her hafta sonu yüzlerce kilometre yol gidip bahçe yapmak fikrini doğru bulmuyorum. Sadece karbon ayak izini düşündüğünüzde bile yanlış geliyor bana. Komşularla tanışmak, paylaşmak, çocuklara bu deneyimi göstermek çok daha heyecan verici.
Ülkemizin maruz bırakıldığı yüksek enflasyon, kira ilişkilerimize de sirayet etti. Kiraya verenler, çözümü kiracılarını mülklerinden çıkartarak taşınmazlarını yeniden kiraya vermekte buldu. Ancak bilinmelidir ki, kira ilişkisinin kiraya veren ve kiracı bakımından sona erdirilmesi kanunen belirlenmiş bazı koşulların gerçekleşmesine bağlı kılınmaktadır.
Gerçi kişilerin şehri değildir Ankara ama kişileri sembolleştiren bir kent olduğunu kim inkar edebilir? Mustafa Kemal ve arkadaşlarının serüvenini Cumhuriyet ile taçlandırmasına ev sahipliği yapmasından da biliriz ki “ağzımın tadı kaçmasın” diyenlerle arasında fersah fersah mesafe vardır.
Ayrancı konut alanları ile yarışan bir merkez iş alanına dönüşürken, kentin çevreye yayılması da Ayrancı’yı bir transit geçiş yolu haline getirmiştir. Bölgenin kendine yeterliliği bulunan bir konut alanı olarak yeniden yapılandırılması giderek zorlaşmasına rağmen alınacak önlemlerle çağdaş bir kent parçası olarak bugünkü durumundan daha iyi bir yapıya kavuşturulması imkanı bulunmaktadır.
Ayrancı, geçirdiği tüm yapısal ve yaşadığı kent ulaşımındaki rol değişimlerine karşın bu hız, egzoz ve yaşam zamanını koştururken yitirdiğimiz günlük yaşama alternatif 15 dakikalık bir semte dönüşmeye uygun bir pilot bölge olabilir.
