Mahalle çok sessiz, hep aynı parça çalıyor ve ben o parçadan çok sıkıldım. Bir mahalle orkestrası hayalim var. Son yıllardaki bu köreltilmiş durumumuzdan belki biraz böyle böyle sıyrılabileceğimize inanıyorum.
Temmuz ayında Ayrancı Reşat Nuri Caddesi’ndeki bir apartmanın en üst katında yangın çıktı. Balkonda mahsur kalan küçük çocuk itfaiye ekipleri tarafından kurtarıldı. Ekim ayında ise bir olaya müdahale etmek için gelen itfaiye ekipleri Yeşilyurt Sokağına çift taraflı araç parkı nedeniyle giremedi, geri döndü. Yanan ev sizin olsaydı ve sizin arabanız nedeniyle sokağa giremeseydi ne olurdu?
Dikmen Vadisi, ağaç ve bitki zenginliğiyle “cennetten bir köşe” olmayı hak ederken pandeminin de etkisiyle vadideki işletmeler eski işlevini kaybetti, çoğu kapandı. Buranın canlanması için Ankara Büyükşehir Belediyesi’nin boş kalan işletmelerin bakımını yapması, kiralar için rayicin düşük tutulması, araç giriş çıkış saatlerinin yeniden düzenlenmesi bekleniyor.
Bazı mekânlar bulundukları yerle özdeştirler. Çankaya Sineması’nı da Ayrancı’dan, Paris Caddesi, Şili Meydanından, hele hele Kilim Pastanesinden ayıramaz, koparamazsınız. Çankaya Sineması ve Kilim Pastanesi yapışık iki kardeş gibiydiler.
Bir insanla, ağaçlar ya da hayvanlarla… belki bir mekan, bir koku ya da deneyimle ilişkilendikçe sokaklar, semtler ve kentlerle de ilişkiler geliştiriyoruz. Bir öğlen güneşi, bir arkadaş sohbeti ya da kendi kendimize yürüyüşe çıktığımız yarım saatin sonunda eskisinden daha çok ora’lı gibi hissediyoruz. İnsanın canı arada bir deniz havası çekiyor. O zaman denizsiz kentlerin Ayrancı gibi sahil semtleri imdada işte böyle yetişiyor.
Bir mahallede sahafların tutunabilmesi o mahallenin sosyo-kültürel yapısını gösterir.
Başkentin gerçek amblemi hitit figürününe kavuştuğu, belediyeciliği çöp toplayıp asfalt dökmeye sıkıştırmayan, şehrin vizyonunu değiştirecek etkin bir belediyecilik hayalimiz var.
Bir semti parklarıyla öldürebilir ya da yaşatabilirsiniz. Kentlerimize baktığımızda bu anlamda yapılan en büyük hata, politika üretmeden mekân üretme çabasına girilmesidir. Ankara’da bunun en somut örneğini yaklaşık 1,3 milyon m2 alana inşa edilmiş şimdilerde atıl durumda bekleyen Ankapark’a baktığımızda görebiliriz.
Benim kent hayalim, kentin kuş uçuşu beş dakika uzaklıktaki yerleşimlerine batı şehirlerinden daha yabancı Ankaralıların çok katmanlı kentsel dokunun izini sürebilecekleri ve şehrin “yoktan var edilmediğini” fark edebilecekleri bir çevre düzenlemesi üstüne.
Son yirmi-otuz yılda kentin sadece fiziksel mekanları değil kentlileri, değerleri ve ilişkileri de yıprandı ve istenmeyen yönlerde değişti. “Ben noktasal planı tercih ederim” yaklaşımıyla kent talanı en üst düzeye çıkarıldı, belediye meclisleri rantçıların onay mekanizması haline getirildi. Bu dönem yeni “bir Ankara hayali” kuracaksak; Ankara Büyükşehir için mekânsal çevre düzeni planının toplumsal katılımla yapıldığı bir başlangıç ile ancak diğer taşlar yerine oturabilir. Bu öncelik yeni yerel yönetimlerin, meclislerin ve karar vericilerin yirmi yıllık yıpranmasının ne kadar düzeltilebildiğinin göstergesi olur.
