Ayrancı semt meclisiyle ilgili ihtiyaç tabii ki var. Talebin de var olduğu toplantıya yetmiş civarında katılımcının hazır bulunduğundan anlaşılmaktadır.
Ayrancı, Ankara’nın kentli hakları ve kentli bilincinin yüksek olduğu bir semtidir. Örgütlenme, katılımcılık ve yönetim konularında toplantıya katılanların çok ötesinde bir ilginin olacağı kanısındayım.
1950’lerin sonları, 1960’lar, devletin, konut yapmak üzere bir araya gelen insanları, kooperatifleri desteklediği yıllar. Ayrancı bunun için uygun bir semt o zamanlar. İşte Piknik Apartmanı, İkramiye Apartmanı ve çoğunluğu planlamacı, mimar bir grup insanı biraraya getiren Plan Oba Apartmanı’nın hikayesi aynı zamanda mahallemizin de bir güzel hikayesidir.
Ayrancı bizim gibi değil, çok daha vefalı. Alidede Sokak, bıraktığım gibiydi. Bahçelerin bir bölümü otopark, arsaların bir bölümü apartmandı artık ama dik yokuşlar, berber, bakkal, kasap, şimdi olduğu gibi bıraktığım gibi duruyordu.
Farkında mısınız, Ayrancı’da her ay, her hafta, her gün yaşadığımız insan odaklı ağaç, park, budama vandallıklarına yeni ağaç saldırganlıkları ekleniyor.
Kenti yönetenlere küçük bir tavsiye: Sokakta, caddede, mahallede yaşamı teşvik edecek adımlar atın. Açık hava AVM’leri oluşturun. Gerekirse bazı caddeleri, sokakları trafiğe kapatın. Vatandaşın yeni dönemde o beton yığınlarına hapsolmasına izin vermeyin.
Kuğulu parka meydan tarafından girerken, paslanmaz çelikten modernist bir heykel karşılar sizi. Sevgililere nazire yaparcasına gagaları yuvarlak bir nesnenin içine gizlenmiş iki kuşun öpüşmesini çağrıştıran “öpüşenler” adlı bu heykeli Çankaya Belediyesi 2005 yılında Muzaffer Ertoran’a yaptırmıştır. Sanatçının bir başka eseri taştan yontularak yapılan İstanbul’daki “İşçi” anıtıdır. Kuğulupark’takinin aksine, elinde çekiç tutan bir işçi gibi daha gerçekçi imgeler içermektedir.
Öyle olunca da anıtın başına gelmeyen kalmaz…
Ayşegül Atik ismini herkes bilir mutlaka. Tam ismiyle Ayşegül Mürşide Arsoy’un doğup büyüdüğü “Ayrancı Son Durak’ta” büyük bir çiftlik evinde ve kalabalık bir aile içinde geçen öyküsü.
Her güzel detayı saklamak isteyen bir koleksiyoncu gibi tüm bu anları ve o sokağı saklamak mümkün olsa keşke. Ancak maalesef. Şair Nedim’den son geçişimde gözlerim Nedim apartmanını aradı.
Geriye dönüp bakınca hayatımın çok önemli bir bölümü Ayrancı’da geçmiş. Ankara’nın çekilebilir olmasını da belki bu sağlamış.
Yakında bu günler bitecek dedi geçen bir misafirim, her yer açılacakmış yakında, herkes rahatça her yere gidebilecekmiş, sınırlama olmayacakmış. Ya beni eski halime bırakırlarsa, unuturlarsa ve bir daha gelmezlerse?
