Küskün balerin
Önce saçma büyüklükte bir havuz yapılmıştı. Sonra balerinler geldi havuzun ortasına yerleştirildi. İşte o zaman sıkıcı hayatıma bir güzellik geldi. Sonra balerinlerimin suyu kesildi. Kuşlar da gelmez oldu. Köşenin neşesi soldu.
Önce saçma büyüklükte bir havuz yapılmıştı. Sonra balerinler geldi havuzun ortasına yerleştirildi. İşte o zaman sıkıcı hayatıma bir güzellik geldi. Sonra balerinlerimin suyu kesildi. Kuşlar da gelmez oldu. Köşenin neşesi soldu.
Covid-19 salgının ardından özellikle kentte yaşayanlar için parklar, her zaman olduğundan daha fazla önem kazandı. Kent kimliğinin önemli bir parçası Milli Egemenlik Parkı da Ankara için hem nefes alma alanı hem de tarihsel olayların tanığı.
Bir mahallenin çekiciliği öncelikle onun kültürel zenginliğinden kaynaklanır. Nitekim bir mahalleyi kültürel bir mekân olarak görmemizin sebebi de “mahalleli”dir. Çünkü kültürler binalar tarafından değil insanlar tarafından var edilir ve geliştirilir.
Diyeceğim odur ki, bir yere kendimi koyamadım. Bahsettiğim mekânların çoğu artık yok, tanıştığım insanların bazıları kayıp, yine de onları bazen en küçük detayına kadar hatırladığıma ben de şaşırıyorum. Yaşadığım şehirlere şimdilerde gittiğimde tanıdık anıları arıyorum. Bulamayınca kendimi hep güvensiz hissediyorum. Biliyorum, her şey yerli yerinde dursa, tanıdık yerler, komşular hiç değişmese düşüncesi insanın yüreğinde duruyor.
Sokak adlarında ben de merak gezdiririm. Gönlüm, adlandırmalar hep “karakterli” olsun ister. Yani özgün olsun, özellikli olsun, bir hikâyesi olsun. “Yerli” olsun – millî değil, sadece yerli! Mahalline mahsus olsun. Ayrancı’da bu bakımdan fazla talihli değiliz doğrusu…
Ayrancılı olmak New Yorklu olmak gibi kente bağı kurguluyor. Keçiörenliler’de de benzer bir durum var ancak bu sınıfsal bir bağlamda ortaya çıkıyor. Zira Keçiörenliler her sabah mesai saatinin başlangıcıyla birlikte kenti terk ediyorlar.
“Kökü İncesu’da, Altındağ’da” olan bu şehrin “acaba” bakışları altında tarihi duruşuna ve efelenmesine sahip çıkıp, isyanını aşka dönüştürmesi, görülmeye değerdi. Bu şehir için ciltler dolusu yazmak mümkün ama özetle benim için Ankara, “hep uçuk, her zaman masum ve daima gözü kara”dır
35 yaşıma yedi gün kala, hayatımda yalnızca gerçek şeyleri var etmeye karar verdim. Sanıyorum, bir tür bilinçli rüya deneyimi yaşıyorum, yani uykumun ortasında, bunun bir rüya olduğunu fark ettim.
Ayrancı bizim gibi değil, çok daha vefalı. Alidede Sokak, bıraktığım gibiydi. Bahçelerin bir bölümü otopark, arsaların bir bölümü apartmandı artık ama dik yokuşlar, berber, bakkal, kasap, şimdi olduğu gibi bıraktığım gibi duruyordu.
Kenti yönetenlere küçük bir tavsiye: Sokakta, caddede, mahallede yaşamı teşvik edecek adımlar atın. Açık hava AVM’leri oluşturun. Gerekirse bazı caddeleri, sokakları trafiğe kapatın. Vatandaşın yeni dönemde o beton yığınlarına hapsolmasına izin vermeyin.
Ayrancı semtinde bulunan Ayrancı, Aziziye, Güvenevler, Güzeltepe ve Remzi Oğuz Arık mahallelerinde kent yaşamı ve kültürünü geliştirmek ve dayanışmayı sağlamak için çalışmalar yapmak için kurulmuş “Ayrancı Semti Kent Kültürü ve Dayanışma Derneği”dir.
