Bir mahallenin çekiciliği öncelikle onun kültürel zenginliğinden kaynaklanır. Nitekim bir mahalleyi kültürel bir mekân olarak görmemizin sebebi de “mahalleli”dir. Çünkü kültürler binalar tarafından değil insanlar tarafından var edilir ve geliştirilir.
Diyeceğim odur ki, bir yere kendimi koyamadım. Bahsettiğim mekânların çoğu artık yok, tanıştığım insanların bazıları kayıp, yine de onları bazen en küçük detayına kadar hatırladığıma ben de şaşırıyorum. Yaşadığım şehirlere şimdilerde gittiğimde tanıdık anıları arıyorum. Bulamayınca kendimi hep güvensiz hissediyorum. Biliyorum, her şey yerli yerinde dursa, tanıdık yerler, komşular hiç değişmese düşüncesi insanın yüreğinde duruyor.
Sokak adlarında ben de merak gezdiririm. Gönlüm, adlandırmalar hep “karakterli” olsun ister. Yani özgün olsun, özellikli olsun, bir hikâyesi olsun. “Yerli” olsun – millî değil, sadece yerli! Mahalline mahsus olsun. Ayrancı’da bu bakımdan fazla talihli değiliz doğrusu…
Ayrancılı olmak New Yorklu olmak gibi kente bağı kurguluyor. Keçiörenliler’de de benzer bir durum var ancak bu sınıfsal bir bağlamda ortaya çıkıyor. Zira Keçiörenliler her sabah mesai saatinin başlangıcıyla birlikte kenti terk ediyorlar.
“Kökü İncesu’da, Altındağ’da” olan bu şehrin “acaba” bakışları altında tarihi duruşuna ve efelenmesine sahip çıkıp, isyanını aşka dönüştürmesi, görülmeye değerdi. Bu şehir için ciltler dolusu yazmak mümkün ama özetle benim için Ankara, “hep uçuk, her zaman masum ve daima gözü kara”dır
35 yaşıma yedi gün kala, hayatımda yalnızca gerçek şeyleri var etmeye karar verdim. Sanıyorum, bir tür bilinçli rüya deneyimi yaşıyorum, yani uykumun ortasında, bunun bir rüya olduğunu fark ettim.
Ayrancı bizim gibi değil, çok daha vefalı. Alidede Sokak, bıraktığım gibiydi. Bahçelerin bir bölümü otopark, arsaların bir bölümü apartmandı artık ama dik yokuşlar, berber, bakkal, kasap, şimdi olduğu gibi bıraktığım gibi duruyordu.
Kenti yönetenlere küçük bir tavsiye: Sokakta, caddede, mahallede yaşamı teşvik edecek adımlar atın. Açık hava AVM’leri oluşturun. Gerekirse bazı caddeleri, sokakları trafiğe kapatın. Vatandaşın yeni dönemde o beton yığınlarına hapsolmasına izin vermeyin.
Kuğulu parka meydan tarafından girerken, paslanmaz çelikten modernist bir heykel karşılar sizi. Sevgililere nazire yaparcasına gagaları yuvarlak bir nesnenin içine gizlenmiş iki kuşun öpüşmesini çağrıştıran “öpüşenler” adlı bu heykeli Çankaya Belediyesi 2005 yılında Muzaffer Ertoran’a yaptırmıştır. Sanatçının bir başka eseri taştan yontularak yapılan İstanbul’daki “İşçi” anıtıdır. Kuğulupark’takinin aksine, elinde çekiç tutan bir işçi gibi daha gerçekçi imgeler içermektedir.
Öyle olunca da anıtın başına gelmeyen kalmaz…
Geriye dönüp bakınca hayatımın çok önemli bir bölümü Ayrancı’da geçmiş. Ankara’nın çekilebilir olmasını da belki bu sağlamış.
