Ayrancım Gazetesi 40. Sayı: Ayrancı Festivali sokaklarda
Hakan Kaynar yeni kitabı “100 Dublede Cumhuriyet Tarihi”ni “aynı vatanı paylaştığım komşumuza” diye imzalamıştı. Kendisi Ayrancı’ya neden vatanım dediğini şöyle açıklıyor; bu memleketin dertleriyle hemhal olunca hepsine üzülmektense vatan kavramını Ayrancı‘ya kadar daralttım.
Ankara’nın göbeğinde olup da insanın içine kıyı kasabası huzuru taşıyan tek bir semt vardır: Ayrancı. Benim bu mahalleye ilk vuruluşum sokaklarına değil, balkonlarına oldu. Çünkü her sokak, her köşe insana başka bir balkon hikâyesi anlatıyordu.
Kimi insanlar vardır, bulundukları yeri sadece güzelleştirmez; oranın ruhuna işlenirler. İşte, 40 yıla yakın süredir Ayrancı’daki okullarda kantin işletmeciliği yapan Fevziye Aydın, nam-ı diğer “Fevziye Anne” de onlardan biri.
“Yaşadığımız mekânlarla kurduğumuz ilişki; bağlarla, ortaklıklarla, ortak bir hafızayla şekilleniyor. Hayatın kendi akışından kopuk mekânlar ancak hayatın ritmine uygun hale gelirse benimseniyor ve bir kimlik kazanabiliyor. Şimdi kendimize soralım: Yaşadığımız kentle nasıl ilişki kuruyoruz?”
Çok masamız olmadığı için mecburen herkes beraber oturmak zorunda kalıyordu. Birlikte oturunca, yavaş yavaş arkadaşlık yapmak zorunda kaldılar aslında. Sonra dostluklar başladı. Çarşı’daki o duygu herkese iyi geldi.
“İnsanların yaşadığı bir binaya yazı yazmak rahatsız edici olabilir ama yıkılmak üzere olan o apartmanlarda hissettiğim bambaşka: şehrin belleğine tanıklık etmek. İçeride kalan bir fotoğraf, bir ayna, bir kapı ya da pencere kalbime dokunuyor; her ev başka bir hikaye, başka bir hüzün. Çünkü biliyorum ki artık o kapılar, o büyük pencereler bir daha olmayacak. Yerini yeni ama ruhsuz birbirinin aynısı ve maalesef çok daha küçük balkonsuz binalara bırakıyor. Açıkcası o binalar beni çok mutsuz ediyor.”
Ankara’ya yeni gelenler, kenti keşfetmek isteyenler ya da etkinlik sezonuna nereden başlanır diye düşünenler için… Besim Can Zırh’ın hazırladığı “Yeni Başlayanlar için Ankara” listesi, şehrin kültür nabzını tutan oluşumları, mekanları ve inisiyatifleri bir araya getiriyor.
Ayrancı Festivali “kamusal alanı” bize yeniden hatırlatıyor. Festival sokaklarda, parklarda, mahallelinin bir araya geldiği kafelerde yapılıyor. Ücretsiz etkinlikler için mekânlar, konuşmacılar ve etkinlik grupları gönüllü katılıyor ve hepimize yeniden şunu hatırlatıyor; kamusal alanlar kimsenin değil hepimizindir.
Parklarda düzenlenen aktiviteler, sokak şenlikleri, mahalle festivalleri ve ortak sofralar, sadece eğlenceli anlar sunmakla kalmıyor; komşuluk bağlarını güçlendiriyor, dayanışmayı besliyor ve kent yaşamına nitelik kazandırıyor. Bu buluşmalar, çocuklardan yetişkinlere herkese birbirini tanıma, paylaşma ve birlikte üretme deneyimi sunuyor.
