Ankara on yıl öncesine bakarak giderek yaşlanıyor. Yalnız yaşayanların sayısı hem yaşlılık hem de boşanmaların artışına bağlı olarak yükseliyor. Bütün ülkede yalnız yaşayanların sayısı başkentin nüfusuna yaklaşmış. Bundan sonrası için kentsel politikalar belirlenirken yaşlı nüfusa odaklanılması zorunlu hale gelecektir.
Ziya Erel: Eşimle birlikte antika sevdalısıyız. Burayı tesadüfen bulduk ve eşimin uğurlu olduğuna inandığı Tukan kuşunun adını verdik. Antikaları hem sevenleriyle buluşturmak, hem de onlar içinde yaşamak hoşumuza gidiyor.
Ankara’nın çimentosunda alışkanlıklar ve rutinler var. Bunlar büyük kentlerde zor bulunan özellikler. Keşmekeştir aslında metropoller ve insanlar birbirinden uzaktır ama Ankara, yarı metropol yarı taşra gibi davrandığı için harcında karşılaşmalar, alışkanlıklar, hayatı küçültmek, mahallede gibi davranmak var.
Mahalle çok sessiz, hep aynı parça çalıyor ve ben o parçadan çok sıkıldım. Bir mahalle orkestrası hayalim var. Son yıllardaki bu köreltilmiş durumumuzdan belki biraz böyle böyle sıyrılabileceğimize inanıyorum.
Haymana Yeniköy’den 1960’da Ankara’ya geldik. Bizim aile 3 kuşaktır dericilikle uğraşmaktadır. Atpazarı, İskitler, Siteler’den sonra Kızılay’a Fevzi Çakmak sokağa geldik. 1977’de Büyükçarşı’ya sonra Ihlamur sokaktaki asıl yerimize taşındık. Ahilik geleneğinden gelen dericiliğin son temsilcilerinden bir ben kaldım. Bir yandan da Ankara‘ya hizmet için koleksiyonerlik çalışmalarıma devam ettim. 12 bin 500 fotoğraf, 2 bin 500 kitap dergi ve gazeteden oluşan koleksiyonu Türk Tarih Kurumu’na bağışladım.
Avrupa kentlerinde aslında yaygın bir format olan kent yürüyüşleri 2017’den beri Ankara’da hafta sonları bir mimar ve bir sanat tarihçisi iki Ankara sevdalısı genç tarafından yapılıyor. Yürüyüşlerin çok çeşitli meslek ve yaş grubundan takipçisi ve hiçbir yürüyüşü kaçırmayan müdavimleri var. Yürüyüşlerde amaç tamamen algıyı açmak, duymak, görmek. İnsanlar o sürede “benim hak ettiğim şehir hayatı demek ki bu değilmiş. Ben bunun doğru olanını, kent hakkı olan kısmını talep edebilirmişim” diyor.
İnsanlar mekan sahibi olmak konusunda çok iştahlılar, kolay ikna oluyor ve kolay sonuç almak istiyorlar. Kahve sektörü doğru lokasyon, doğru ürün ve sabır gerektiriyor. İsmi, dekorasyonu ve duruşuyla steampunk akımından esinlenen Caffe Nux, bahçesi ve kahvesiyle seviliyor.
1963’te Bestekar sokakta Kazım ustanın yanında çıraklığa başlayan, 1965’te Kurtuluş’ta Bale Kundura’da Nurettin usta ile el işçiliği ayakkabı üretimini öğrenen Remzi Usta 1977’den beri Ayrancı’nın ayakkabısını tamir ediyor.
Yerel yönetimlerin birinci unsuru çıkarların kim tarafından, nasıl temsil edildiğidir. Birebir karşılığı belediye meclisleridir. Bu insanlar nasıl seçiliyor, hangi çıkarları temsil ediyorlar, oraya nasıl geliyorlar burası bizim için bir kara delik. Bu kara deliği tartışmadığımız, yerel yönetimlerin meşruiyet krizini çözmediğimiz müddetçe bu tartışmalara devam edemeyiz. Çünkü o belediye meclislerinde doğru çıkarlar, dengeli bir şekilde temsil edilmezse politika tartışması olmaz ve belediyeler imar, ihale, istihdam tahakkümünden kurtulamaz! Bu tahakküm altındaki belediyeler, politika üretemezler.
Kadıköy Belediye Meclis Üyesi Mimar Barış Antik: İnşa edilen yapılar kent hafızasına paydaş oluyorlar ve tasarımlarıyla da aslında kamusal eserlerdir. Bu eserler kent hafızasının özgün parçaları olarak korunmalıdır.
